รอยขูดสลักบนหินที่ เซราบิต เอล-คาดิม แหล่งเหมืองหินเทอร์คอยส์ในไซนายซึ่งมีวิหารบูชาเทพีฮาธอร์ของอียิปต์ตั้งอยู่ เป็นหนึ่งในงานเขียนระบบตัวอักษรที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่รู้จัก ฟลินเดอร์ส เพทรี บันทึกมันไว้ในปี 1905 และในปี 1916 อลัน การ์ดิเนอร์ ได้ให้เหตุผลใน Journal of Egyptian Archaeology ว่ามันสะกดเป็นภาษาเซมิติก คือมีสัญลักษณ์ราวสองโหล แต่ละตัวยืมรูปมาจากภาพของอียิปต์ แต่ใช้แทนเสียงเพียงเสียงเดียว
กลไกที่เปลี่ยนภาพวาดให้เป็นตัวอักษรคือ หลักเสียงต้น (acrophony) กล่าวคือ สัญลักษณ์หนึ่งรับเอาเสียงแรกของชื่อสิ่งที่มันวาดไว้ รูปหัววัวคือ ʾalp แปลว่า "วัว" จึงใช้แทนพยัญชนะต้นของคำนั้น รูปผังบ้านคือ bayt แปลว่า "บ้าน" จึงใช้แทน b หมุนหัววัวเสียใหม่ก็กลายเป็นตัว A ของเรา ส่วนบ้านนั้น ผ่านทางอักษร beta ของกรีก ก็กลายเป็นตัว B ของเรา ชื่อตัวอักษรของฟินิเชีย ฮีบรู และกรีก — อาเลฟ เบต กีเมล; อัลฟา เบตา แกมมา — ยังคงเก็บรักษาคำในภาษาคานาอันที่หมายถึงวัว บ้าน และไม้ขว้าง ไว้เป็นเวลานานหลังจากที่ไม่มีใครวาดภาพเหล่านั้นแล้ว
ใครคิดขึ้นและคิดขึ้นเมื่อไร ยังไม่มีคำตอบ ในปี 2006 ออร์ลี โกลด์วาสเซอร์ ให้เหตุผลว่าคนงานชาวคานาอันที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ณ เหมืองในไซนาย ซึ่งรายล้อมไปด้วยอักษรภาพที่พวกเขาอ่านไม่ออก ได้หยิบภาพวาดจำนวนหยิบมือมากำหนดเสียงแบบเซมิติกให้ แล้วประดิษฐ์ตัวอักษรขึ้นเมื่อราวศตวรรษที่ 19 ก่อนคริสตกาล ในปีเดียวกันนั้น กอร์ดอน แฮมิลตัน ได้ตีพิมพ์ The Origins of the West Semitic Alphabet in Egyptian Scripts ซึ่งสืบย้อนตัวอักษรยุคแรกแต่ละตัวไปยังต้นแบบที่เป็นอักษรภาพหรืออักษรไฮเอราติก และจัดวางการประดิษฐ์นี้ไว้ในช่วงปลายราชวงศ์ที่สิบสองหรือต้นราชวงศ์ที่สิบสาม
การกำหนดอายุหนักแน่นขึ้นด้วยการค้นพบครั้งที่สอง ในช่วงทศวรรษ 1990 จอห์นและเดบอราห์ ดาร์เนลล์ ได้บันทึกจารึกตัวอักษรสั้น ๆ สองชิ้นไว้ที่ วาดิ เอล-โฮล หุบเขาบนเส้นทางทะเลทรายทางตะวันตกเฉียงเหนือของธีบส์ จารึกเหล่านี้ได้รับการประกาศในปี 1999 และตีพิมพ์ในปี 2005 คณะสำรวจเส้นทางทะเลทรายธีบส์กำหนดอายุของมันไว้ในรัชสมัยของอเมเนมฮัตที่ 3 ราว 1830–1786 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งทำให้การเขียนด้วยตัวอักษรอยู่ภายในดินแดนอียิปต์เองตั้งแต่ต้นสหัสวรรษที่สองก่อนคริสตกาล
จากรอยขูดสลักเหล่านั้น สายธารเดียวก็ไหลต่อมาจนถึงเรา ตัวอักษรคานาอันกลายมาเป็นอักษรไร้สระ (abjad) ของ ฟินิเชีย — สัญลักษณ์พยัญชนะ 22 ตัว โดยไม่เขียนสระ — ซึ่งพ่อค้านำไปเผยแพร่ทั่วทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
ผู้พูดภาษากรีกยืมมันไปเมื่อราวศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล และทำการเปลี่ยนแปลงสำคัญอย่างหนึ่ง นั่นคือ ตัวอักษรฟินิเชียที่ใช้แทนพยัญชนะซึ่งภาษากรีกไม่ได้ใช้ — ʾaleph, he, ʿayin — ไม่มีที่ใช้ จึงถูกเอามาแทนสระ ก่อให้เกิด อัลฟา เอปไซลอน โอไมครอน ตัวอักษรที่ถูกปรับใหม่ชุดนี้กลายมาเป็นอักษรละตินและอักษรซีริลลิก ส่วนอีกสายหนึ่งมุ่งไปทางตะวันออก อักษรอาราเมอิก ซึ่งเป็นอักษรราชการของจักรวรรดิเปอร์เซีย เป็นต้นกำเนิดของอักษรฮีบรู ซีรีแอก และอาหรับ และอักษรอาหรับก็ได้รูปร่างของมันผ่านทางอักษรหวัดแบบนาบาเทียน
สายนี้ยังโยงไปถึงอินเดียด้วย แต่ข้อต่อตรงนี้หลวมที่สุด บริแทนนิกาถือว่าอักษรอาราเมอิกเป็นต้นแบบที่น่าจะเป็นไปได้ของอักษรพราหมี ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของอักษรส่วนใหญ่ในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ งานศึกษาในปี 2023 โดย การัน ดาโมดารัม ปิลไล ให้เหตุผลว่ายังไม่มีใครพิสูจน์การสืบทอดแบบตัวต่อตัวที่ชัดเจนได้ และพราหมีอาจเป็นลูกผสมที่หยิบยืมจากอักษรอาราเมอิก ฟินิเชีย และกรีกไปพร้อม ๆ กัน ไม่ว่าแบบไหน สายอินเดียก็ย้อนผ่านอักษรอาราเมอิกและฟินิเชียกลับไปหารอยขูดสลักราวสองโหลชุดเดียวกันนั้น สิ่งที่ยังถกเถียงกันอยู่คือ พราหมีรับสัญลักษณ์เหล่านั้นมาจากอักษรต้นแบบเพียงระบบเดียว หรือจากหลายระบบพร้อมกัน
| อักษรฟินิเชีย | ชื่อ (ความหมาย) | อักษรกรีก | อักษรละติน |
|---|---|---|---|
| 𐤀 | ʾalp (วัว) | Α | A |
| 𐤁 | bayt (บ้าน) | Β | B |
| 𐤂 | gimel (ไม้ขว้าง) | Γ | C, G |
| 𐤄 | he (ความหมายไม่แน่ชัด) | Ε | E |
| 𐤏 | ʿayin (ตา) | Ο | O |