ลองดูสัญลักษณ์ ᐱ ของภาษาครีที่ราบ ซึ่งอ่านว่า pi พลิกกลับหัวจะกลายเป็น ᐯ pê หันไปทางขวาเป็น ᐳ po หันไปทางซ้ายเป็น ᐸ pa การหมุนสี่ทิศแบบเดียวกันนี้ใช้กับพยัญชนะทุกตัว ᑎ ᑌ ᑐ ᑕ คือ ti tê to ta และ ᑭ ᑫ ᑯ ᑲ คือ ki kê ko ka ส่วนสามเหลี่ยมเปล่าที่ไม่มีพยัญชนะแทนสระล้วน ๆ ได้แก่ ᐃ ᐁ ᐅ ᐊ i ê o a จุดด้านบนแสดงสระเสียงยาว (ᐲ pî) และสัญลักษณ์ขนาดเล็กที่ยกสูงใช้เขียนพยัญชนะที่ไม่มีสระตามหลัง
คำว่า "สุนัข" ภาษาครีบนแผนที่ ᐊᑎᒼ atim ใช้ครบทั้งสามส่วน คือ สระ ᐊ a พยางค์ ᑎ ti และตัวสะกดเล็ก ᒼ m ส่วน "ไฟ" ᐃᐢᑯᑌᐤ iskotêw อ่านว่า i–s–ko–tê–w โดยมีตัวสะกดสองตัว แค่จำรูปร่างสิบกว่ารูปกับทิศทั้งสี่ได้ ก็สะกดอ่านคำภาษาครีได้ทุกคำ และพจนานุกรมชีวประวัติแคนาดา (Dictionary of Canadian Biography) บันทึกว่าอักษรนี้แพร่หลายอย่างรวดเร็วในชุมชนชาวครีหลังปี 1840
ใครเป็นผู้สร้าง
หลักฐานเอกสารยกเครดิตให้ เจมส์ เอแวนส์ (James Evans) มิชชันนารีนิกายเมทอดิสต์ผู้เรียนภาษาโอจิบเวที่ไรซ์เลก รัฐออนแทรีโอ ตั้งแต่ปี 1828 และคิดค้นอักษรพยางค์โอจิบเวขึ้นได้ภายในปี 1836 เมื่อย้ายไปนอร์เวย์เฮาส์ ในพื้นที่ซึ่งปัจจุบันคือรัฐแมนิโทบา ในปี 1840 เขาได้ดัดแปลงระบบนี้ให้ใช้กับภาษาครี ในปี 1841 เขาพิมพ์หนังสือเพลงสวดภาษาครีที่นั่นด้วยเครื่องอัดขนสัตว์ที่ดัดแปลงมา โดยหล่อตัวพิมพ์จากแผ่นตะกั่วที่บุด้านในหีบใบชาและจากกระสุนปืน มีบันทึกว่าพิมพ์ราว 100 เล่ม และทราบว่ายังหลงเหลืออยู่สามเล่ม เอแวนส์ทำงานร่วมกับนักแปลและผู้ช่วยชาวพื้นเมือง ในจำนวนนั้นมีเฮนรี เบิร์ด สไตน์ฮาวเออร์ (ชาวโอจิบเว) โซเฟีย เมสัน และจอห์น ซินแคลร์ บันทึกเกี่ยวกับต้นแบบที่เขาใช้ชี้ไปยังชวเลขพิตแมนและอักษรเทวนาครี และเขายังรู้จักอักษรพยางค์เชอโรกีของเซควอยาห์ด้วย
เรื่องเล่าปากต่อปากของชาวครีบอกที่มาไว้อีกแบบ ในบทความใน Oral History Forum (1999–2000) วิโนนา สตีเวนสัน (ปัจจุบันคือวิโนนา วีลเลอร์) แห่งฟิชเชอร์ริเวอร์ครีเนชัน ได้นำเสนอเรื่องเล่าที่ว่าอักษรพยางค์นี้ได้รับมาโดย คอลลิงแบดเจอร์ (Mistanaskowêw) และใช้กันในหมู่ชาวครีก่อนเอแวนส์จะมาถึง ถ้าเป็นอย่างนั้น มิชชันนารีต่างหากที่เรียนอักษรนี้จากชาวครี ยังไม่พบเอกสารลายลักษณ์อักษรใดที่มีอายุก่อนปี 1840 และนักวิชาการบางส่วนแย้งว่าเรื่องเล่าเหล่านี้เกิดขึ้นหลังยุคเอแวนส์ ประเด็นนี้จึงยังไม่มีข้อยุติ
จากครีสู่อาร์กติก
มิชชันนารีนิกายแองกลิกัน อี. เอ. วัตกินส์ และจอห์น ฮอร์เดน นำอักษรนี้ไปสู่ชาวอินูอิตบนชายฝั่งตะวันออกของอ่าวฮัดสันในทศวรรษ 1850 โดยวัตกินส์เรียบเรียงข้อความคัดจากพระวรสารด้วยอักษรพยางค์อินุกติตุต ซึ่งฮอร์เดนนำไปพิมพ์ที่มูสแฟกทอรีในปี 1855–56 ตั้งแต่ปี 1876 เอ็ดมันด์ เพ็กเผยแพร่ฉบับปรับปรุงไปทั่วอาร์กติกตะวันออก ภาษาอินุกติตุตมีสระสามเสียง ไม่ใช่สี่ ทิศที่ชี้ลงจึงถูกใช้แทนสระประสม ai และมีการเพิ่มชุดใหม่สำหรับเสียงที่ภาษาครีไม่มี เช่น ᕿ qi บนแผนที่ คำว่า "สุนัข" ภาษาอินุกติตุต ᕿᒻᒥᖅ qimmiq คือ qi–m–mi–q ในปี 1976 สถาบันวัฒนธรรมอินูอิต (Inuit Cultural Institute) วางมาตรฐานที่ให้อักษรพยางค์กับอักษรโรมันสัมพันธ์กันแบบหนึ่งต่อหนึ่ง โดยตัดชุด ai ออก มาตรฐานนี้ยังใช้อยู่ในนูนาวุต ซึ่งอักษรพยางค์มีสถานะทางการควบคู่กับอักษรโรมัน ส่วนนูนาวิกในรัฐควิเบกได้นำชุด ai กลับมาใช้ในภายหลัง ขณะที่ชุมชนอินุยนัคตุนทางตะวันตกของนูนาวุตเขียนด้วยอักษรโรมัน
แขนงอื่น ๆ
บาทหลวงคณะโอบเลต เอมีล เปอตีโต สร้างอักษรพยางค์ให้ภาษากลุ่มอาทาบาสกัน (ดีนี) หลายภาษา และอาเดรียง-กาเบรียล มอริซ สร้างฉบับแยกสำหรับภาษาแคร์ริเออร์ในปี 1885 โดยแสดงสระหกเสียงด้วยการหมุน การพลิก และการเติมขีดหรือจุดตรงกลาง จอห์น วิลเลียม ทิมส์ จัดทำอักษรพยางค์แบล็กฟุตราวปี 1888–1890 ส่วนหนึ่งนำรูปของครีมาใช้ซ้ำโดยให้ค่าเสียงต่างกัน อีกส่วนหนึ่งวาดรูปใหม่โดยอิงตัวอักษรละติน อักษรพยางค์โอจิบเวยังคงใช้เขียนกันในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐออนแทรีโอ แผนที่แสดงภาษาโอจิบเว ชิพิวยัน และแคร์ริเออร์ด้วยการสะกดแบบอักษรโรมัน (animosh, łį, lhi สำหรับ "สุนัข") ซึ่งเป็นรูปแบบที่ใช้ในสิ่งพิมพ์มากที่สุดสำหรับภาษาเหล่านี้ในปัจจุบัน
ยูนิโคดเข้ารหัสอักษรเหล่านี้รวมกันในชื่อ "Unified Canadian Aboriginal Syllabics" บล็อก U+1400–U+167F ในเวอร์ชัน 3.0 (1999) และต่อมาได้เพิ่มบล็อกส่วนขยายสำหรับอักขระครี โอจิบเว และดีนีเพิ่มเติม รหัสตัวเดียวใช้ร่วมกันได้หลายภาษา เช่น ᐊ คือ a ทั้งในภาษาครีและอินุกติตุต