วันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1928 สมัชชาแห่งชาติใหญ่แห่งตุรกีผ่านกฎหมายฉบับที่ 1353 “ว่าด้วยการรับและการใช้อักษรตุรกี” กฎหมายนี้ประกาศใน Resmî Gazete เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน และมีผลในวันเดียวกัน นับแต่นั้นหน่วยราชการ บริษัท และสมาคมต่าง ๆ ต้องใช้อักษรใหม่ในการเขียน ตามมาตรา 4 หนังสือพิมพ์ ป้าย และโฆษณาต้องพิมพ์ด้วยอักษรใหม่ตั้งแต่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1928 ส่วนคำร้องที่เขียนด้วยอักษรเก่ายังรับได้จนถึง 1 มิถุนายน ค.ศ. 1929 ต้นปีเดียวกันนั้น คณะกรรมาธิการภาษา (Dil Encümeni) เคยเสนอให้มีช่วงเปลี่ยนผ่านอย่างน้อยห้าปี แต่มุสตาฟา เคมาล (อตาเติร์ก) ย่นให้เหลือเพียงไม่กี่เดือน ในคืนวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1928 ที่งานกาลาของพรรคในสวนกึลฮาเนในอิสตันบูล เขาเป็นผู้แนะนำอักษรชุดนี้ต่อสาธารณชนด้วยตนเอง
สิ่งที่อักษรอาหรับเขียนไม่ได้
ภาษาตุรกีออตโตมันเขียนด้วยอักษรอาหรับที่เพิ่มตัวอักษรเปอร์เซียเข้าไป อักษรนี้มีพยัญชนะครบ แต่มีตัวแทนสระเพียง elif vav และ ye ภาษาตุรกีมีสระแปดเสียง และการกลมกลืนของสระทำให้ความแตกต่างระหว่างสระเหล่านี้มีผลทางไวยากรณ์ ตัวอักษร و (vav) ตัวเดียวแทนทั้ง o, ö, u และ ü ส่วน ك (kef) อาจแทน k, g หรือเสียงนาสิกโบราณ ñ ภาษาออตโตมันเขียนคำว่า “ดวงอาทิตย์” เป็น كونش และผู้อ่านที่รู้จักคำนี้อยู่แล้วต้องเติมสระของ güneş เอาเอง ในทางกลับกัน คำยืมภาษาอาหรับเขียนตามตัวสะกดภาษาอาหรับ เช่น كتاب คือ kitap “หนังสือ” อักษรนี้จึงเหมาะกับคำยืมมากกว่าคำตุรกีแท้
ยี่สิบเก้าตัวอักษร
อักษรชุดใหม่มี 29 ตัว เป็นสระ 8 ตัวและพยัญชนะ 21 ตัว ในจำนวนนี้เจ็ดตัวเป็นอักษรละตินที่ดัดแปลง ได้แก่ ç ğ ı İ ö ş ü ตัว i มีจุดและไม่มีจุดแยกอักษรละตินตัวเดียวออกเป็นสระสองเสียง คือ ı /ɯ/ และ i แต่ละตัวมีตัวพิมพ์ใหญ่ของตนเอง (I และ İ) Ğ หรือ “g อ่อน” ไม่เคยปรากฏต้นคำ และในการออกเสียงมาตรฐานมักทำให้สระที่อยู่ข้างหน้ายาวขึ้น Q, W และ X ไม่ได้รับเข้ามา เครื่องหมายเซอร์คัมเฟล็กซ์บน â, î และ û ใช้ระบุสระเสียงยาวในคำยืมภาษาอาหรับและเปอร์เซียบางคำ และใช้แยก kâr “กำไร” ออกจาก kar “หิมะ”
ตุรกีไม่ใช่ประเทศเตอร์กิกประเทศแรกที่ใช้อักษรละติน อาเซอร์ไบจานสมัยโซเวียตรับอักษรละตินมาใช้ตั้งแต่ทศวรรษ 1920 และการประชุมเตอร์กิกศึกษาที่บากูใน ค.ศ. 1926 ได้ผลักดันการเปลี่ยนมาใช้อักษรละตินทั่วภาษาเตอร์กิกในสหภาพโซเวียต ส่วนในจักรวรรดิออตโตมันเอง นักปฏิรูปเสนอให้เปลี่ยนแปลงตัวอักษรมาตั้งแต่สมัยมือนิฟ ปาชาใน ค.ศ. 1862
ระดมคนทั้งชาติมาเรียนตัวอักษร
ระเบียบที่ได้รับอนุมัติเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1928 และประกาศใช้เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ได้จัดตั้ง Millet Mektepleri (“โรงเรียนแห่งชาติ”) ซึ่งเป็นชั้นเรียนภาคค่ำและตามฤดูกาลสำหรับผู้ใหญ่ เปิดสอนเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1929 ระเบียบเดียวกันนี้แต่งตั้งอตาเติร์กเป็น Başöğretmen (“ครูใหญ่”) ของโรงเรียนเหล่านี้ และวันครูของตุรกี 24 พฤศจิกายน ก็เป็นวันรำลึกถึงการประกาศระเบียบนี้ ที่ว่าอัตราการรู้หนังสือพุ่ง “จาก 10 เป็น 90 เปอร์เซ็นต์” ทันทีหลังการปฏิรูป คือการเอาความเปลี่ยนแปลงหลายชั่วอายุคนมาอัดไว้ในคราวเดียว ตามตัวเลขของธนาคารโลก อัตราการรู้หนังสือของผู้ใหญ่ในตุรกีเพิ่งเกิน 90 เปอร์เซ็นต์เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 2009
จากตัวอักษรสู่คำศัพท์
วันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1932 อตาเติร์กก่อตั้ง Türk Dili Tetkik Cemiyeti (สมาคมศึกษาภาษาตุรกี) สมาคมนี้เปลี่ยนชื่อใน ค.ศ. 1934 และใช้ชื่อ Türk Dil Kurumu มาตั้งแต่ ค.ศ. 1936 สมาคมรวบรวมคำจากภาษาถิ่นและตัวบทภาษาเตอร์กิกโบราณ และสร้างคำใหม่จากรากศัพท์เตอร์กิกเพื่อแทนที่คำศัพท์ภาษาอาหรับและเปอร์เซีย คำประดิษฐ์บางคำกลายเป็นคำมาตรฐาน เช่น okul แทน mektep “โรงเรียน” uçak แทน tayyare “เครื่องบิน” sınav แทน imtihan “การสอบ” และ yanıt แทน cevap “คำตอบ” ในช่วง ค.ศ. 1935–36 การรณรงค์ชะลอตัวลงภายใต้ทฤษฎีภาษาดวงอาทิตย์ ซึ่งอ้างว่าทุกภาษาสืบเชื้อสายมาจากภาษาตุรกี ถ้าเป็นอย่างนั้น คำยืมก็คือคำตุรกีที่กลับบ้าน ไม่ต้องกำจัดทิ้ง ในหนังสือ The Turkish Language Reform: A Catastrophic Success (ออกซฟอร์ด, 1999) เจฟฟรีย์ ลูอิส แย้งว่าผลที่ได้ทำให้ผู้อ่านถูกตัดขาดจากวรรณกรรมออตโตมันที่เขียนขึ้นเมื่อเพียงไม่กี่ทศวรรษก่อน
การกวาดล้างคำยืมไม่เคยสำเร็จเต็มร้อย คำขอบคุณในชีวิตประจำวันของตุรกีทุกวันนี้ยังคงเป็น teşekkürler ซึ่งมาจากภาษาอาหรับ teşekkür และคำทักทายที่ใช้กันทั่วไปคือ merhaba ก็มาจากภาษาอาหรับเช่นกัน รูปออตโตมัน تشكر ایدرم กับรูปสมัยใหม่ teşekkür ederim คือคำเดียวกันที่เขียนด้วยตัวอักษรสองระบบ