ภาษาละติน pater, trēs และ centum เทียบกับภาษาอังกฤษ father, three และ hundred ได้ทีละพยัญชนะ: p คู่กับ f, t คู่กับ th และ c (ออกเสียง [k]) คู่กับ h ภาษาละตินไม่ใช่บรรพบุรุษของภาษาอังกฤษ ทั้งสองภาษาสืบเชื้อสายมาจากภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม และในพยัญชนะเหล่านี้ ภาษาละติน กรีก และสันสกฤตยังคงรักษาเสียงกักที่สืบทอดมา ขณะที่บรรพบุรุษของภาษากลุ่มเจอร์แมนิกได้เปลี่ยนเสียงเหล่านั้นไป การเปลี่ยนแปลงนี้เรียกว่ากฎของกริมม์ หรือการเลื่อนเสียงเจอร์แมนิกครั้งที่หนึ่ง
รัสก์ในปี 1818 กริมม์ในปี 1822
ฟรีดริช ฟอน ชเลเกล ชี้ให้เห็นความสอดคล้องระหว่าง p ในภาษาละตินกับ f ในภาษาเจอร์แมนิกไว้ตั้งแต่ปี 1806 นักภาษาศาสตร์ชาวเดนมาร์ก ราสมุส รัสก์ วางความสอดคล้องไว้ครบทั้งชุดในบทความที่เขาเขียนขึ้นที่ไอซ์แลนด์ในปี 1814 เพื่อชิงรางวัลที่ราชบัณฑิตยสภาวิทยาศาสตร์แห่งเดนมาร์กตั้งไว้ บทความนั้นได้รับรางวัลและตีพิมพ์ที่โคเปนเฮเกนในปี 1818 ในชื่อ Undersøgelse om det gamle Nordiske eller Islandske Sprogs Oprindelse (การศึกษาต้นกำเนิดของภาษานอร์สโบราณหรือภาษาไอซ์แลนด์) ยาค็อบ กริมม์ ผู้ร่วมรวบรวมนิทานกับวิลเฮล์มน้องชายของเขา ได้จัดความสอดคล้องเหล่านี้ให้เป็นระบบในฉบับพิมพ์ครั้งที่สองปี 1822 ของเล่มแรกในงาน Deutsche Grammatik ของเขา และยังเพิ่มการเลื่อนเสียงครั้งหลังที่ทำให้ภาษาเยอรมันสูงแตกต่างจากภาษาเจอร์แมนิกอื่น ๆ รัสก์ตีพิมพ์ก่อน แต่ชื่อที่คนจำได้กลับเป็นของกริมม์
สามขั้นที่ต่อกันเป็นลูกโซ่
- เสียงกักไม่ก้องกลายเป็นเสียงเสียดแทรก: *p → f, *t → þ (th), *k → h ละติน pēs อังกฤษ foot; ละติน trēs อังกฤษเก่า þrī; ละติน cor อังกฤษ heart
- เสียงกักก้องกลายเป็นเสียงไม่ก้อง: *d → t, *g → k ละติน dēns อังกฤษ tooth; ละติน duo อังกฤษ two; ละติน genu อังกฤษ knee
- เสียงกักก้องแบบมีลม ("ธนิต") สูญเสียลมไป: *bʰ → b, *dʰ → d, *gʰ → g สันสกฤต bhrātā อังกฤษ brother
สองขั้นแรกไม่อาจเกิดขึ้นในลำดับกลับกันได้ หาก *d กลายเป็น t ก่อนที่ *t เดิมจะเลื่อนไปเป็น þ เสียงทั้งสองก็จะรวมเป็นเสียงเดียวกัน แต่ความจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น ดังนั้นขั้นแรกต้องเกิดก่อน หรือไม่ก็ทั้งสองขั้นเลื่อนไปพร้อมกันเป็นลูกโซ่เดียว การเลื่อนเสียงนี้ยังข้ามเสียงกักที่ตามหลัง s ทันทีด้วย ภาษากอทิก fisks "ปลา" ยังคงมี k ของกลุ่มเสียง sk ซึ่งเป็น k ตัวเดียวกับในภาษาละติน piscis ถึงแม้ p ตัวแรกของคำจะกลายเป็น f ไปแล้ว ไม่มีจารึกใดระบุช่วงเวลาของการเลื่อนเสียงนี้ได้ นักวิชาการจัดไว้ในสหัสวรรษที่หนึ่งก่อนคริสตกาล ก่อนหลักฐานลายลักษณ์อักษรของภาษาเจอร์แมนิกที่เก่าที่สุด
แวร์เนอร์ในปี 1875: ข้อยกเว้น
แต่กฎนี้ใช้ไม่ได้กับทุกคำ หาก *t ในภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมกลายเป็น þ ภาษาอังกฤษเก่าก็ควรเป็น *fæþer แต่ที่จริงกลับเป็น fæder ขณะที่ brōþor "พี่น้องชาย" มี þ ตามที่คาดไว้ นักภาษาศาสตร์ชาวเดนมาร์ก คาร์ล แวร์เนอร์ พบคำตอบในปี 1875 บทความของเขา "Eine Ausnahme der ersten Lautverschiebung" (ข้อยกเว้นประการหนึ่งของการเลื่อนเสียงครั้งที่หนึ่ง) ลงพิมพ์ใน Zeitschrift für vergleichende Sprachforschung เล่มที่ 23 หน้า 97–130 ซึ่งเอกสารอ้างอิงต่าง ๆ ระบุปีไว้ตั้งแต่ 1875 ถึง 1877 คำตอบอยู่ที่เสียงเน้น ซึ่งภาษาสันสกฤตพระเวทและภาษากรีกยังรักษาไว้ ภาษาสันสกฤต pitā́ "พ่อ" ลงเสียงเน้นที่พยางค์ที่สอง ส่วน bhrā́tā "พี่น้องชาย" ลงที่พยางค์แรก ภายในคำ เสียงเสียดแทรก f, þ, h และ s ที่สืบทอดมาจะกลายเป็นเสียงก้อง เว้นแต่พยางค์ที่อยู่ข้างหน้าทันทีจะมีเสียงเน้นแบบอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม ด้วยเหตุนี้ *ph₂tḗr จึงกลายเป็นภาษาเจอร์แมนิกดั้งเดิม *fadēr ขณะที่ *bʰréh₂tēr กลายเป็น *brōþēr คำว่า mother ก็เป็นไปแบบเดียวกับ father: สันสกฤต mātā́ อังกฤษเก่า mōdor
กฎเดียวกันนี้อธิบาย d ใน hundred ได้ด้วย ภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม *ḱm̥tóm (สันสกฤต śatám) ลงเสียงเน้นที่พยางค์สุดท้าย t ของคำนี้กลายเป็น þ ตามกฎของกริมม์ แล้วจึงกลายเป็นเสียงก้องตามกฎของแวร์เนอร์ ได้ออกมาเป็น hund ในภาษากอทิกและอังกฤษเก่า ต่อมาภาษาเจอร์แมนิกย้ายเสียงเน้นของทุกคำไปไว้ที่พยางค์แรก รูปก้องและรูปไม่ก้องจึงตกค้างอยู่เคียงกันในการผันคำกริยา ภาษาอังกฤษเก่ามี cēosan "เลือก" คู่กับรูปกริยาช่องสาม coren และภาษาอังกฤษมี was คู่กับ were ทั้งสองคู่นี้ s ที่กลายเป็นเสียงก้องได้เปลี่ยนเป็น r
สิ่งที่เกิดขึ้นภายหลัง
th ใน father และ mother ปัจจุบันไม่ใช่ þ ตัวเดิม ภาษาอังกฤษเก่าและอังกฤษยุคกลางเขียนว่า fæder, fader, mōdor และ moder และ d หน้า -er เพิ่งกลายเป็น [ð] ในศตวรรษที่ 15 และ 16 ส่วนคำว่า "พ่อ" ภาษากอทิกก็ไม่ช่วยอะไร คำที่ใช้กันทั่วไปในภาษากอทิกคือ atta และนั่นคือรูปที่แผนที่แสดง Fadar ปรากฏเพียงครั้งเดียวในเอกสารที่หลงเหลืออยู่ คือในจดหมายถึงชาวกาลาเทีย 4:6 ซึ่งใช้แปลคำ abba ในภาษาอาราเมอิก ทางตอนใต้ ภาษาเยอรมันสูงเก่าเลื่อนพยัญชนะบางตัวไปอีกรอบ zwei, zand และ herza อยู่ในตำแหน่งที่ภาษาอังกฤษมี two, tooth และ heart นี่คือการเลื่อนเสียงครั้งที่สองที่กริมม์บรรยายไว้ในปี 1822