แทบทั้งโลกสั่งกาแฟด้วยคำเดียวกัน บนแผนที่มี 640 ช่องที่ย้อนไปถึงภาษาอาหรับ قهوة (ˈqahwa) เส้นทางที่สองมีเพียง 12 ช่อง และอื่น ๆ อีก 20 ช่อง ชาแบ่งโลกออกเป็นสองฝั่ง แต่กาแฟแทบไม่แบ่งเลย และพื้นที่เล็ก ๆ ที่ยังยืนกรานใช้คำของตัวเองก็คือถิ่นกำเนิดของพืชชนิดนี้
จากเหล้าองุ่นถึงกาแฟ
คำนี้มีมาก่อนเครื่องดื่มเสียอีก พจนานุกรมอาหรับยุคกลางอธิบาย qahwah ว่าคือเหล้าองุ่น และโยงกับรากศัพท์ที่หมายถึงการหมดความอยากอาหาร อิบน์ มันซูร เขียนว่าที่เรียกเช่นนี้เพราะมันทำให้ผู้ดื่มอิ่มและหมดความอยาก นักวิชาการอีกส่วนคิดว่าเดิมคำนี้หมายถึงของสีเข้มหรือน้ำต้ม ไม่ว่าอย่างไร ชื่อนี้ก็ย้ายจากเครื่องดื่มในวงสังสรรค์อย่างหนึ่งมาเป็นอีกอย่างหนึ่ง บันทึกเรื่องกาแฟที่เชื่อถือได้เก่าที่สุดมาจากพวกซูฟีในเยเมนกลางศตวรรษที่ 15
จากตรงนั้น เส้นทางก็ตามรอยได้ไม่ยาก ภาษาตุรกีออตโตมันเป็น kahve ภาษาอิตาลีเป็น caffè ภาษาดัตช์เป็น koffie และภาษาอังกฤษรับ coffee จากดัตช์ในปี 1582 ภาษาสวาฮีลี kahawa มาจากอาหรับโดยตรง ภาษาโปแลนด์ kawa ก็อยู่บนเส้นทางนี้ ภาษามลายู kopi มาทางดัตช์ คำอาหรับจึงมาถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วยสำเนียงยุโรป ภาษาญี่ปุ่น コーヒー (koːhiː) ก็อยู่บนเส้นทางเดียวกัน
บ้านเกิด
มาถึงบ้านเกิด Coffea arabica เป็นพืชของเอธิโอเปีย และภาษาบนที่ราบสูงมีคำของตัวเอง ได้แก่ภาษาอัมฮาริก ቡና (bunːa) ภาษาโอโรโม buna ภาษาทิกรินยา ቡን (bun) และภาษาฮารารี bun
ริมทะเลแดง สองชื่อนี้แบ่งหน้าที่กัน qahwah คือเครื่องดื่ม ส่วนเมล็ดคือ bunn ในภาษาอาหรับ และ būn ในภาษากลุ่มคูชิติก คนปลูกเป็นคนตั้งชื่อต้น คนชงเป็นคนตั้งชื่อเครื่องดื่ม
นอกสองเส้นทาง
มีไม่กี่แถวที่อยู่นอกทั้งสองเส้นทาง ภาษาอาร์เมเนีย սուրճ (suɾtʃ) มีบันทึกตั้งแต่ปี 1769 และไม่มีใครรู้ว่ามาจากไหน ภาษาวอไลตา tukkiya ในเขตปลูกกาแฟของเอธิโอเปียดูจะไม่อยู่ในตระกูลใดเลย เรื่องน่าแปลกสุดท้ายอยู่ในเอเชียใต้ ภาษาอูรดูสั่งกาแฟว่า کافی (kaːfiː) เพราะที่นั่น qahva หมายถึงชาเขียว นี่คือเครื่องดื่มชนิดที่สามของคำเก่าคำนี้ ต่อจากเหล้าองุ่นและกาแฟ
“ช่อง” คือรายการของภาษาหรือสำเนียงหนึ่งบนแผนที่