ภาษาอิตาลี

ภาษาอิตาลี (italiano) เป็นภาษาโรมานซ์สาขาอิตาโล-โรมานซ์ มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ราว 65 ล้านคน และผู้พูดรวมราว 85 ล้านคน เป็นภาษาราชการในอิตาลี ซานมารีโน นครวาติกัน และสวิตเซอร์แลนด์ (รัฐตีชีโนและบางส่วนของเกราบึนเดิน) ในบรรดาภาษาโรมานซ์หลัก ภาษาอิตาลีใกล้เคียงภาษาละตินมากที่สุดทั้งด้านระบบเสียงและระบบรูปคำ: ยังคงพยัญชนะซ้อน (การยืดเสียงพยัญชนะ) ระบบสระเจ็ดหน่วยแบบละติน (a/ɛ/e/i/ɔ/o/u) และการเรียงคำแบบประธาน-กริยา-กรรม พร้อมการผันกริยาที่ซับซ้อนตามมาลา กาล บุรุษและพจน์ ภาษาอิตาลีมาตรฐานสืบทอดมาจากภาษาถิ่นฟลอเรนซ์ของภาษาทัสคานีโดยเฉพาะ ซึ่งได้รับการสถาปนาเป็นภาษาวรรณกรรมที่ทรงเกียรติผ่าน “สามมงกุฎ” แห่งคริสต์ศตวรรษที่ 14 คือดันเต อาลีกีเอรี (Divina Commedia, 1308-1320), เปตราร์กา (Canzoniere) และบอกกัชโช (Decameron) ซึ่งผลงานของพวกเขาทำให้ภาษาทัสคานีมีเกียรติภูมิทั่วยุโรป Accademia della Crusca (ก่อตั้ง 1583 เป็นราชบัณฑิตยสถานทางภาษาแห่งแรกของโลก) ได้จัดระบบการสะกดและคลังคำผ่านพจนานุกรม Vocabolario (1612) อย่างไรก็ตาม ภาษาอิตาลีมาตรฐานเพิ่งกลายเป็นภาษาประจำชาติหลังการรวมชาติทางการเมือง (1861) และหลังการปรับภาษาถิ่นให้เข้าหากันโดยโทรทัศน์ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวอิตาลีราว 30% ยังคงใช้ภาษาถิ่นภูมิภาคสำคัญภาษาใดภาษาหนึ่ง (ลอมบาร์ด เวเนโต นาโปลี ซิซิลี) ควบคู่กับภาษามาตรฐาน ซึ่งหลายภาษาในกลุ่มนี้ทางภาษาศาสตร์ถือเป็นภาษาโรมานซ์ต่างหาก ภาษาอิตาลีเป็นภาษากลางของอุปรากร ดนตรีคลาสสิก ประวัติศาสตร์ศิลปะ และอาหารชั้นสูง

สวมภาษานี้ เลือกคำที่ชอบ แล้วสกรีนลงเสื้อด้วยฟอนต์เดียวกับในแผนที่ ทำเสื้อยืดจากคำในภาษาอิตาลี →