คำรัสเซียว่านิ้วก้อยเคยหมายถึงลูกชายคนเล็ก мизинец (mʲɪˈzʲinʲɪts) ย้อนไปถึงภาษาสลาฟตะวันออกเก่าในความหมายนั้นตรง ๆ และภาษายูเครน мізинець (mʲiˈzɪnetsʲ) ในภาษาพูดยังใช้กับลูกชายคนเล็กได้ ภาษาเวียดนาม ngón tay út ก็มีเรื่องครอบครัวแบบเดียวกัน út คือลูกคนสุดท้อง พอสังเกตแบบนี้แล้ว มือก็กลายเป็นครอบครัว ถ้านิ้วโป้งเป็นพ่อแม่ อย่างที่เป็นในเอเชียหลายแห่ง นิ้วที่ห้าก็ต้องเป็นเด็กน้อย ภาษาเขมรพูดเรื่องนี้ออกมาตรง ๆ កូនដៃ (koːn ɗaj) “ลูกของมือ” อยู่ตรงข้ามนิ้วโป้งที่เป็น “แม่ของมือ” ภาษาเกาหลี 새끼손가락 (sɛk͈isonk͈aɾak̚) คือ “นิ้วลูกอ่อน” จาก 새끼 (saekki) ลูกสัตว์ บนแผนที่ 56 ช่องเรียกมันว่าเด็ก
เล็ก
ภาษาส่วนใหญ่ไม่ได้ซึ้งขนาดนั้น กลุ่มใหญ่ที่สุด 246 ช่อง แค่บอกว่ามันเล็ก ภาษาเยอรมัน kleiner Finger ภาษาญี่ปุ่น 小指 (kojɯbi) และภาษาฮังการี kisujj ล้วนคือ “นิ้วเล็ก” ภาษาเช็ก malíček ย่อซ้อนสองชั้น เป็นรูปย่อของรูปย่อของ malý “เล็ก” เหมาะกับเจ้าตัวจิ๋ว ภาษาอาร์เมเนีย ճկույթ (tʃəˈkujtʰ) ไม่ต้องคิดเอง คำของมันยืมจากภาษาคาร์ตเวเลียน และภาษาลาซ წულუ კითი (tsʼulu kʼiti) “นิ้วเล็ก” ก็ทำให้เห็นว่าคำเดิมหน้าตาเป็นอย่างไร
แล้วก็มีนิ้วที่มีหน้าที่การงาน หมอฝรั่งเศสเรียกมันว่า auriculaire จากละติน auriculāris “ของหู” ซึ่งอยู่เบื้องหลังคำที่ใช้ทุกวันอย่าง petit doigt ภาษาสเปนมีคำทางการ dedo auricular คู่กับ meñique ภาษาอิตาลีมี dito auricolare คู่กับ mignolo และภาษาเวลส์ ควบคู่กับ bys bach มี clustfys “นิ้วหู” แหล่งข้อมูลให้คำไว้แล้วขอตัวอย่างสุภาพ ไม่บรรยายว่าใช้ทำอะไร แต่ใครเคยคันหูก็คงนึกออก
นกกระจอกกับหาง
ภาษาอื่น ๆ หันไปใช้การเปรียบเทียบ ภาษากวางตุ้ง 手指尾 (sɐu˧˥ tsiː˧˥ mei˥) คือ “หางของนิ้ว” เป็นคู่ที่พอดีกับนิ้วโป้งที่เป็นคนแก่ และภาษาไต้หวัน 尾指 (be˥˧ tsãi˥˧) คือ “นิ้วหาง” ภาษาสวาฮีลี kidole cha mwisho คือ “นิ้วสุดท้าย” ภาษาตุรกี serçe parmak คือ “นิ้วนกกระจอก” ย้อนไปถึงตุรกีออตโตมัน และคงยากจะคิดชื่อที่ดีกว่านี้สำหรับของเล็ก ๆ ที่เกาะอยู่ปลายกิ่ง ภาษาบัลแกเรีย кутре (koˈtrɛ) ในภาษาพูดยังหมายถึงลูกหมา ฮาร์บิน 小拇哥 (ɕjau˨˩˦ mu˨˩˦ kɤ˥) ดูเป็นกันเองที่สุด คือ “พี่นิ้วโป้งน้อย”
Pinkie
ภาษาอังกฤษเองก็แอบยืมคำมาแบบเงียบ ๆ little finger ธรรมดาพอ แต่คำไม่เป็นทางการ pinkie เป็นคำดัตช์ จาก pinkje รูปย่อของ pink หลักฐานในภาษาอังกฤษเก่าสุดมาจากสกอตแลนด์ปี 1808 ส่วนตัวคำดัตช์เองก็ที่มาคลุมเครือ ภาษาอังกฤษจึงได้คำน่ารักคำหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ว่ามาจากไหน ภาษาอิตาลี mignolo และภาษาสเปน meñique ก็เป็นคำเรียกเอ็นดู เตรกกานีจัดไว้กลุ่มเดียวกับภาษาฝรั่งเศส mignon “ที่รัก” ภาษาฮีบรู זרת (ˈzeʁet) เดินทางไกลกว่า ในไบเบิลมันคือหนึ่งคืบ ความกว้างของมือที่กางออก และหมายถึงนิ้วก้อยเฉพาะตั้งแต่ฮีบรูยุคมิชนาห์ คำนี้ยืมจากภาษาอียิปต์ที่แปลว่า “มือ” นิ้วที่เล็กที่สุดจึงได้ชื่อจากทั้งมือ
ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคหมู่เกาะ คำนี้เก่าแก่กว่าผังตระกูลของใครทั้งนั้น ภาษาอินโดนีเซีย jari kelingking และภาษามลายู jari kelengkeng สะกดต่างกัน และย้อนไปถึงภาษามาลาโย-พอลินีเชียนดั้งเดิม *k(al)iŋkiŋ ภาษาตากาล็อกเก็บคำพ้องความหมายจากแหล่งเดียวกันไว้คือ kalingkingan ส่วนคำที่ใช้ทุกวันอย่าง hinliliit สร้างจาก liit “เล็ก” ตามแบบเดียวกับคำเรียกนิ้วโป้งของตากาล็อก ภาษาอาหรับมี خنصر (xinsˤir) ลูกชายคนเล็กของมือมีชื่อเรียกมากกว่าลูกคนโตเสียอีก
“ช่อง” คือรายการของภาษาหรือสำเนียงหนึ่งบนแผนที่