พ่อแม่ในมาดริด มอสโก เอเธนส์ อิสตันบูล และเฮลซิงกิใช้คำแทบเหมือนกันเวลาคุยกับเด็กเล็ก ทั้งที่เป็นภาษาจากสามตระกูล ช่อง “อึ” บนแผนที่จึงเป็นหนึ่งในลวดลายที่ประหลาดที่สุด ภาษาสเปนและภาษาฝรั่งเศส caca ภาษาอิตาลี cacca ภาษารัสเซีย кака (ˈkakə) ภาษากรีก κακά (kaˈka) ภาษาตุรกี kaka ภาษาฟินแลนด์ kakka ภาษาอาร์เมเนีย քաքա (kʰɑkʰɑ) และภาษาอาหรับ كاكا (kaːka) ฟังเหมือนเป็นภาษาเดียวกัน คำนี้ไปไกลมากในแผนที่ 890 ช่อง
สืบทอด หรือคิดใหม่?
ส่วนหนึ่งเป็นมรดกตกทอดจริง ๆ ภาษาละตินมี cacāre และภาษาอิตาลียังมี cacare ซึ่งพจนานุกรมระบุว่าหยาบ ภาษาเยอรมัน Kacke นั่งสบายอยู่ข้าง ๆ วิกิพจนานุกรมสืบคำกริยาละตินนี้ไปถึงรากภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิม *kakka- และบอกว่า Kacke เลียนเสียงทารกตอนเบ่ง
แต่มรดกอย่างเดียวอธิบายไม่ได้ทั้งหมด ภาษาฟินแลนด์ไม่ใช่อินโด-ยูโรเปียน และวิกิพจนานุกรมเรียก kakka ว่าคำสัญลักษณ์เสียงเท่านั้น โดยเทียบกับภาษาเอสโตเนีย kaka ภาษาสวีเดน kacka และภาษารัสเซีย кака ภาษาตุรกีก็ไม่ใช่อินโด-ยูโรเปียน ภาษาอาหรับก็ไม่ใช่ ภาษากรีกมีเรื่องบังเอิญของตัวเอง เพราะ κακά ยังเป็นรูปหนึ่งของคำโบราณว่าเลว คำที่ผู้ใหญ่พูดกับเด็กไม่จำเป็นต้องถูกต้องตามหลักอยู่แล้ว ภาพที่น่าจะเป็นที่สุดจึงเป็นส่วนผสมของรากเก่า การยืมกันระหว่างเพื่อนบ้าน และเสียงเดิมที่ถูกคิดขึ้นใหม่ในห้องเด็กแล้วห้องเด็กเล่า
รูปสั้นกับของเก่าจากดัตช์
ภาษาเคลต์พูดสั้นกว่า ภาษาเวลส์ cach และภาษาไอริช cac เก็บพยางค์เดียว และภาษาอังกฤษมีร่องรอยของตัวเองใน cack ของเก่าที่เด็ดที่สุดของอังกฤษคือ poppycock ซึ่งฟังเหมือนเสียงสุภาพบุรุษสูงวัยกำลังคัดค้าน คำนี้ยืมจากภาษาดัตช์ pappekak จาก pappe “อาหารอ่อน” และ kak “มูล” แปลว่ามูลเหลว และไม่เคยมีใครกล้าบอกสุภาพบุรุษบนเก้าอี้นวมในสโมสร ภาษาอังกฤษ poop เองมีที่มาไม่แน่ชัด อาจมาจากคำภาษาอังกฤษสมัยกลางว่าเป่าแตร และตรงกับภาษาดัตช์ poep ภาษาโปแลนด์ kupa และภาษาโปรตุเกส cocó เก็บแนวคิดทั่วไปไว้ด้วยสระอื่น
เอเชีย
เอเชียแยกไปอีกทาง ภาษาญี่ปุ่น うんち (ɯ̃ɲtɕi) สร้างบน un เสียงที่ทำตอนเบ่ง กับปัจจัยที่ไม่ทราบที่มา จึงมีแนวคิดเดียวกับรากอินโด-ยูโรเปียน แต่มาจากปากคนละกลุ่มโดยสิ้นเชิง ภาษาเกาหลี 똥 (t͈oŋ) เป็นคำดั้งเดิม ภาษาจีนกลาง 便便 (pjɛn˥˩ pjɛn) ซ้ำอักษรที่หมายถึงความสะดวกและการขับถ่าย เป็นวิธีพูดแบบเด็กที่สุภาพมาก ภาษาไทย อึ เป็นเสียงเบ่งสั้น ๆ เสียงเดียว เป็นรูปที่สั้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ของแนวคิดนี้
ไม่มีใครต้องพึ่งนักภาษาศาสตร์เพื่อเข้าใจคำเหล่านี้ และแผนที่ก็บอกว่าไม่มีใครต้องสอนด้วย ผู้พูดภาษาอินโด-ยูโรเปียนดั้งเดิมรุ่นแรกจะพูดอะไรกับลูกเล็ก ๆ ก็ตาม เด็กในห้องเด็กที่เฮลซิงกิวันนี้ก็คงเข้าใจ
“ช่อง” คือรายการของภาษาหรือสำเนียงหนึ่งบนแผนที่