ภาษาอาหรับมาตรฐาน

หรือเรียกว่า: Arabic, Modern Standard Arabic, MSA, Fusha

ภาษาอาหรับ (العربية al-ʿarabiyya) เป็นภาษาเซมิติกกลาง มีผู้พูดเป็นภาษาแม่รวมทุกสำเนียงราว 310 ล้านคน และรวมทั้งหมดราว 400 ล้านคน เป็นภาษาราชการในกว่า 25 ประเทศ (รัฐสมาชิกสันนิบาตอาหรับ 22 รัฐ บวกชนกลุ่มน้อยพลัดถิ่น) และเป็นหนึ่งในหกภาษาทำงานของสหประชาชาติ เป็นภาษาพิธีกรรมของศาสนาอิสลามและเป็นภาษาของอัลกุรอาน (ค.ศ. 610-632) ซึ่งทำให้ได้รับเกียรติภูมิทางศาสนาในหมู่มุสลิมราว 1,800 ล้านคนทั่วโลก ภาษานี้อยู่ในภาวะทวิภาษา: ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่ (فصحى fuṣḥā) เป็นระดับภาษาทางการร่วมของโลกอาหรับ ใช้ในสื่อ การศึกษา และราชการ สืบจากภาษาอาหรับคลาสสิกของอัลกุรอาน ขณะที่สำเนียงพูดตามภูมิภาค (มาเกร็บ อียิปต์ เลอวานต์ เมโสโปเตเมีย อ่าวอาหรับ เยเมน-ฮัฎเราะเมาต์) มักต่างกันมากพอจนเข้าใจกันได้ยาก เขียนจากขวาไปซ้ายด้วยอักษรอับญัดอาหรับ 28 ตัว ซึ่งวิวัฒน์จากอักษรอราเมอิกนาบาเทียนในคริสต์ศตวรรษที่ 4-6 โดยปรกติไม่กำกับสระ ยกเว้นในอัลกุรอาน หนังสือเด็ก และตำราเรียน ไวยากรณ์ของภาษามาตรฐานยังคงการก 3 การก (กรรตุการก สัมพันธการก กรรมการก) และระบบรากศัพท์-แบบแผนอย่างครบถ้วน คำส่วนใหญ่มาจากรากสามพยัญชนะผ่านแบบแผนสระและหน่วยคำเติม (k-t-b → kataba “เขียนแล้ว”, kitāb “หนังสือ”, kātib “ผู้เขียน”, maktab “สำนักงาน”)

สวมภาษานี้ เลือกคำที่ชอบ แล้วสกรีนลงเสื้อด้วยฟอนต์เดียวกับในแผนที่ ทำเสื้อยืดจากคำในภาษาอาหรับมาตรฐาน →