ภาษาปัญจาบ

ภาษาปัญจาบ (ਪੰਜਾਬੀ Pañjābī / پنجابی Panjābī) เป็นภาษาอินโด-อารยันที่มีผู้พูดราว 150 ล้านคน และถูกแบ่งแยกอย่างเด็ดขาดด้วยการแบ่งอินเดีย-ปากีสถานเมื่อปี 1947 ในปากีสถาน (ราว 110 ล้านคน) เป็นภาษาแม่ที่มีผู้พูดมากที่สุด (ราว 38% ของประชากร) แต่ไม่ได้รับการรับรองจากรัฐ ภาษาอูรดูเป็นภาษาประจำชาติเพียงภาษาเดียว และแคว้นปัญจาบใช้ภาษาอูรดูในราชการและโรงเรียน ในอินเดีย (ราว 32 ล้านคน) เป็นหนึ่งใน 22 ภาษาที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญ และเป็นภาษาราชการของรัฐปัญจาบของอินเดีย ระบบการเขียนสองระบบดำรงอยู่คู่กันตามแนวแบ่งทางศาสนาและการเมืองเดียวกัน: อักษรคุรมุขี (อักษรสระประกอบตระกูลพราหมี อักษรของคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาซิกข์ คุรุ ครันถ์ สาหิพ ซึ่งคุรุอังคัทปรับปรุงในคริสต์ศตวรรษที่ 16) ใช้ในรัฐปัญจาบของอินเดียและในชุมชนซิกข์ทั่วโลก และอักษรชาห์มุขี (อักษรเปอร์เซีย-อาหรับดัดแปลง ที่ชาวปัญจาบมุสลิมใช้) ในปากีสถาน ในบรรดาภาษาอินโด-อารยัน ภาษาปัญจาบโดดเด่นด้วยระบบวรรณยุกต์ซึ่งเกิดจากการสูญเสียเสียงกักก้องพ่นลม มีวรรณยุกต์ที่แยกความหมายสามเสียง (ระดับ / สูงตก / ต่ำขึ้น) ซึ่งหาได้ยากในตระกูลอินโด-ยูโรเปียน มีชุมชนพลัดถิ่นขนาดใหญ่ในสหราชอาณาจักร แคนาดา (ชุมชนปัญจาบที่ส่วนใหญ่เป็นซิกข์ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19) ออสเตรเลีย และสหรัฐอเมริกา

สวมภาษานี้ เลือกคำที่ชอบ แล้วสกรีนลงเสื้อด้วยฟอนต์เดียวกับในแผนที่ ทำเสื้อยืดจากคำในภาษาปัญจาบ →